Cara’s Stramien – Gevangen in Plastic en Helder Tape
Cara Day – Gevangen Yoga Girl – Deel 2
Toen we Cara voor het laatst zagen, zat ze strak ingesnoerd in plasticfolie, gekneveld en hulpeloos in een hoek, met speeksel druipend uit haar mondhoeken. Ze wist dat ze iets moest doen om te ontsnappen, maar hoe? Haar ogen vielen op haar telefoon! De kans om hulp te krijgen was klein, maar ze *moest* het proberen. Voorzichtig probeerde ze naar de bank te hobbelen waar het toestel lag, maar toen ze er bijna was, realiseerde ze zich dat ze haar lichaam niet genoeg kon buigen om het te pakken. Nog erger: haar armen en handen waren als één geheel vastgeplakt aan haar torso, waardoor ze niet eens kon bellen. Ze probeerde het met alle kracht tot ze haar evenwicht verloor en met een klap op de bank terechtkwam. Nu lag ze op haar rug, de telefoon vlak bij haar voeten. Ze probeerde ernaar te werken, maar het gleed van de bank en viel op de grond. Langzaam schuifelde ze naar beneden, haar benen gespannen in het strakke plastic, tot haar tenen uiteindelijk de telefoon raakten. Met krampachtige bewegingen probeerde ze een nummer te kiezen, maar haar tenen konden niets uitrichten. De indringer kwam terug en was woedend over haar pogingen, dus hij trok haar weer overeind en wikkelde haar al knellende plasticfolie strak af met een extra laag helder tape. Het geheel was bijna onbuigzaam, haar ontsnappingskansen nagenoeg nul. Zelfs haar voeten werden in lagen afschuwelijk plastic gewikkeld en daarna ook nog eens vastgeplakt. Cara dacht dat het niet erger kon worden, maar toen werd de bal-knevel verwijderd en een vieze sok in haar mond gestopt! Meer plasticfolie werd eindeloos rond haar gezicht gewonden, haar mond afgedicht en de sok erin gevangen. *Mmmppph!* – in paniek en wanhoop kon ze niets doen terwijl de indringer nog een laag helder tape over haar al zo geknevelde mond plakte. Nu overtuigd van haar hulpeloosheid, liet hij haar op de grond achter als een vreemd wriggelend pakket. Om het erger te maken, liet hij haar telefoon spottend vlak bij haar hoofd, op een handbreedte afstand. Wat ze ook deed, ze kon het toestel niet gebruiken om te ontsnappen. Uiteindelijk werd ze naar de woonkamer gesleept en in een kast gebalanceerd. Toen de indringer de deuren dichtschuifde, waren haar gedempte smeekbedes nauwelijks te horen achter de deur van haar zelfgemaakte cel.
