Chrissy Marie’s Bondage Marteling – Een IJzige Vlucht

Chrissy Marie had net haar derde jaar bij het FBI gevierd. Terugkijkend leek haar korte diensttijd veel langer. Haar eerste jaar bracht ze door in het archief, een overbetaalde secretaresse met een wapen- en handboeienvergunning, zoals haar beste vriendin en kamergenote Mandy het noemde. Mandy was de reden dat Chrissy die saaie dagen had overleefd. Ze waren meer dan collega’s en huisgenoten geworden – ze waren ook kinky bondage-liefdes. Hun eerste echte kans kwam toen ze een antiterreur-eenheid bijtraden en op hun eerste missie werden gevangengenomen door de *echte* slechteriken. Ze overleefden het en werden uiteindelijk tot heldinnen gekroond. Nu, jaren later, was het leven weer routine. Mandy en zij woonden nog steeds samen en speelden af en toe bondage-escape games, maar hun werk hield hen vaak uit elkaar. Chrissy’s huidige opdracht was geen uitzondering: infiltreren van Santos’ kantoor, een Zuid-Amerikaanse drugbaron die zijn naam had gekregen door de manier waarop hij met zijn vijanden omging. Het was moeilijk geweest om bewijs tegen hem te verzamelen, tot iemand in zijn organisatie de FBI een tip gaf. Met deze nieuwe informatie werd Chrissy ’s avonds laat, toen Santos’ kantoor leeg was, in camouflage body’s gestoken en kraakte ze de deur om te zoeken naar het logboek dat het bewijs zou bevatten. Langzaam en methodisch doorzocht ze de ruimte in het minimale licht, toen iets haar abrupt tot stilstand bracht. Een geluid – een voetstap, een deurklink. Ze kreeg geen kans om te reageren. Snel werd een hand met een wit kussensloop over haar hoofd getrokken, een leerhand bedekte haar mond en Chrissy hapte naar adem, maar hij overweldigde haar en ze viel in zijn greep. Chrissy kwam langzaam bij, schudde haar hoofd om de mist te verdrijven. Ze probeerde zich te bewegen en realiseerde zich dat ze vastgebonden was – *zeer* strak. Haar ogen waren verbonden en toen ze probeerde te staan, voelde ze alsof ze aan de stoel was gelast. Ze beoordeelde haar situatie: ze was vastgebonden met haar armen over de rugleuning van de stoel, haar polsen stevig achter elkaar met touw, haar schouders naar achteren getrokken en haar ellebogen strak aan elkaar gebonden, waardoor haar armen geen beweging hadden. Haar benen waren wijd uit elkaar en vastgebonden aan de voorpoten van de stoel bij enkels en knieën. Bovendien waren er touwen om haar borsten, boven en onder, die tussen haar stevige boezems werden aangetrokken – en dat trok haar aandacht. Maar wat haar *echter* de adem benam, was de pijn in haar tepels. Wat was dit *allemaal*? Ze schudde met haar borsten, maar de pijn bleef. ‘’Het is tijd dat je wakker wordt, wat zou het FBI vinden van je dutje op het werk?’’ klonk een stem in de kamer. ‘’Ja, meisje Marie, ik weet wie je bent en wat je hier doet, maar wat ik *niet* weet, en wat je me *wel* gaat vertellen, is wie je heeft verraden… wie in mijn organisatie een verrader is,’’ eiste de stem. ‘’Ik heb geen idee waar je het over hebt!’’ schreeuwde Chrissy. Er klonk lachen en Chrissy werd door dit geschokt. ‘’Goed antwoord, meisje Marie, ik hoopte dat je dat zou zeggen,’’ zei de stem. Opeens werd het verband van haar hoofd gerukt en Chrissy moest even wennen aan het licht, maar ze zag niemand. De kamer leek donker, behalve voor de lichtkring rond de stoel waarop ze zat – spotlights van boven, vermoedde ze. Ze beoordeelde haar onmogelijke bondage en zag dat ze *werkelijk* naakt was. Haar tepels waren vastgeklemd in twee grote, dreigende klaverbladenklemmen. Ze kende de pijn die die onbuigzame kaken konden veroorzaken. De klemmen waren verbonden met een zware ketting die gewicht toevoegde aan hun strakke greep. Maar toen zag ze iets wat haar bevroor: het midden van de ketting was verbonden met *nog een* ketting. Deze liep omhoog naar het plafond. Er was geen spanning in de ketting, maar de gedachte aan wat hij ermee kon doen, was verschrikkelijk. ‘’Ik zei dat ik geen idee heb! Laat me gaan!’’ jammerde Chrissy. ‘’Het zal veel leuker zijn om het uit je te krijgen, meisje Marie,’’ zei de stem. En met die woorden begon de ketting langzaam aan te spannen. Hij trok alle slak uit de verbindende ketting en begon de klemmen omhoog te tillen, waardoor er spanning kwam op haar tepels. Chrissy knarsetandde. Steeds strenger werd het, haar tepels werden uitgerekt en haar borsten hoger getrokken. Ze zou deze klootzak *niet* de voldoening geven van haar gillen. ‘’De naam, meisje Marie, de naam,’’ vroeg de stem koud. ‘’Nooit,’’ antwoordde ze. Toen ze dacht dat de pijn te veel werd en haar borsten zouden scheuren, kwam opnieuw het witte kussensloop en de gehandschoende hand van achteren, bedekte haar hoofd en sloeg haar weer uit. De volgende keer dat Chrissy bijkwam, stond ze. Haar armen waren hoog boven haar hoofd getrokken, vast in handboeien en aan een touw dat verdween in het hoge plafond. Deze keer zat er een enorme bal-gag in haar mond. Haar nek werd rechtgehouden door een stijve leerhoudingkraag. Ze schudde haar hoofd en hoorde het slot in de achterkant van de kraag rammelen. Een lange ketting, vast aan de D-ring voorop, hing los en verdween in de schaduw voor haar. Haar benen waren wijd uit elkaar en vastgebonden aan iets buiten haar gezichtsveld, maar de stretch was ongemakkelijk. Omdat ze haar benen niet kon sluiten, kon ze haar armen geen ontlasting bieden. Hoewel ze niet naar beneden kon kijken, was het duidelijk dat ze een *zeer* strakke kruisband had, die door haar kruis en billen werd getrokken, waardoor een andere pijn ontstond die niet weg zou gaan. Haar aandacht ging weer naar haar tepels. De klemmen zaten er nog steeds, maar de ketting was verdwenen. In plaats daarvan hing een grote slot aan de klemmen, dat gewicht toevoegde en haar arme tepels naar de grond trok. De borsttouwen bleven, maar haar focus ging naar de ketting van haar kraag die omhoog liep naar het plafond. De ketting voor haar werd strak en trok haar naar voren, waardoor haar bovenlichaam spande. ‘’Ja, ik ben het,’’ zei de stem. ‘’Ik moet je bedanken voor het voorrecht om zo mooie tepels te hebben – ik *hou* van tepels,’’ zei hij. ‘’Nu terug naar zaken: de naam, meisje Marie!’’ Chrissy, met de bal-gag in haar mond, kon alleen maar met haar hoofd ‘nee’ schudden, wat niet makkelijk was in de stijve kraag. ‘’Nee Nee Nee,’’ probeerde ze te zeggen, maar het kwam eruit als gebarste, speekselige geluiden. Een lange stilte, gevolgd door het geluid van iets dat snel door de lucht vloog. ‘’Kraak,’’ de zweep sloeg neer op Chrissy’s stevige, ronde kont. ‘’Kraak’’ weer, ‘’Kraak Kraak Kraak’’ – de zweep hield aan. Angst begon in haar op te komen. Ze voelde nog geen pijn, maar ze wist dat het er snel zou komen. De slagen werden sterker. ‘’De naam, meisje Marie, de naam!’’ brulde hij. Stug schudde Chrissy met haar hoofd en defiant schreeuwde ze ‘’NEE!’’ door de gag. Nogmaals verscheen het witte kussensloop en de gehandschoende hand en sloeg haar weer uit. Deze keer kwam Chrissy bij met haar torso horizontaal op de grond gebogen – in een strappado. Haar enkels en knieën waren aan elkaar gebonden. Een strakke kruisband drukte diep in haar kruis. De band werd zo strak getrokken dat hij omhoog liep naar het plafond, waardoor haar kont hoog in de lucht hing. Haar mond hield de grootste bal-gag die ze ooit had gezien. De borsttouwen zaten er nog, maar de klaverbladklemmen waren vervangen door tangklemmen. Ze kon nauwelijks zien dat ze er waren, maar met elke beweging rinkelden de belletjes. Pijnlijk? Nee. Irriterend? Ja. Waarom deed hij dit? Hij kon haar tepels *wel* pijn doen, maar hij speelde ermee? De grote kraag om haar nek was vervangen door een iets kleinere, weer op slot, en de ketting was vastgebonden aan haar kniebanden, waardoor haar hoofd naar beneden werd getrokken en haar torso in een 90-graden hoek werd gehouden. Haar polsen waren opnieuw achter elkaar gebonden en haar ellebogen volledig aan elkaar vast. Haar armen werden recht omhoog getrokken en vastgebonden aan een touw dat uit het plafond kwam. Chrissy voelde zich als een gitaarsnaar, klaar om te worden bespeeld. Ze hoorde iets achter zich bewegen. ‘’Kraak Kraak Kraak’’ – zijn hand begon haar al rode kont te slaan. Een deel van haar kon het niet helpen om dit te genieten, en hij merkte het op. Hij bukte zich onder haar en voegde twee grote vissersgewichten toe aan elke tepelklem. Ze liet een kreun ontsnappen als de sensatie in haar tepels een zoete marteling was. Een hand trok de bal-gag uit haar mond en liet hem aan haar nek hangen. Speeksel druppelde op de grond onder haar. ‘’Waarom, meisje Marie, je mag dit niet genieten,’’ zei hij. ‘’Je hebt me geen keus gelaten,’’ antwoordde Chrissy tussen ademhalingen. ‘’De waarheid is, meisje Marie, ik had de naam van de verrader al uren geleden ontdekt en had je niet meer nodig. Je hebt me echter onder de indruk gebracht met je moed, dus ik genoot gewoon van het spelen met je.’’ Chrissy realiseerde zich plotseling dat hij van plan was haar in deze toestand achter te laten, maar de pijn in haar armen was al overweldigend. ‘’Laat me niet zo achter,’’ smeekte ze. ‘’Waarom, meisje Marie, ik kan je niet gewoon zo onbeheerd achterlaten. Is er een positie waarin je *liever* achtergelaten zou willen worden?’’ vroeg hij. Chrissy was gevangen en wist dat ze snel moest denken. Wat kon ze hier *wel* uit ontsnappen? Zeker niet dit! ‘’Als je me achterlaat, laat me dan dan liever in een *hogtie*,’’ blafte ze uiteindelijk. En zo kwam Chrissy Marie terecht waar ze nu al de laatste twee uur lag. Hij had haar van de pijnlijke strappado gehaald, maar alles andere was op zijn plaats gebleven: kruisband, kraag, het hele pakket. Hij had zelfs de tangklemmen vervangen door de klaverbladklemmen die hij eerst gebruikte, en haar bal-gag vervangen door een *penis-gag* met slot, voor extra marteling. Ze lag op haar buik in een *zeer* strakke hogtie. Hij had niet bedoeld dat ze hierin zou sterven. Hij had net genoeg slak in de polsbanden gelaten zodat ze die kon bewegen, en op de grond, een paar voet van haar vandaan, had hij een paar scharen achtergelaten. Chrissy wist dit en werkte hard om ze te bereiken, maar ze leken mijlen ver weg. De elleboogbanden, de gesloten kraag en de penis-gag zouden nog een uitdaging zijn, maar ze wist dat ze het zou oplossen. Ze had onmogelijke situaties overwonnen en zou deze ook doen. Ze *moest* ontsnappen. Hij had haar de middelen gegeven. Terwijl ze dichter bij de scharen kroop, zag ze ook een sleutel op de grond liggen. Hopelijk zou deze de penis-gag en de kraag openen. Kruipen over de grond was al pijnlijk genoeg, maar de ketting onder haar tepelklemmen maakte het nog erger. Uiteindelijk kwam ze bij de scharen. Toen ze ernaar wilde grijpen, realiseerde ze zich dat hij haar polsen, ellebogen en enkels met dezelfde touw aan elkaar had gebonden, met de laatste knoop bij de ellebogen. Slim van hem – losmaken van de hogtie zou onmogelijk zijn geweest. Maar als ze het kon doorsnijden, zou dat haar de benodigde beweegruimte geven. Door zich op haar zij te rollen, kon ze de scharen bereiken en het touw tussen haar ellebogen en enkels doorsnijden. Toen de slak loskwam, was het alleen nog een kwestie van zich uit de banden te wringen. Binnen minuten waren haar armen vrij en begon ze haar voeten los te maken. Vervolgens haalde ze de tepelklemmen af en leerde ze, zoals altijd, dat verwijderen pijnlijker was dan laten zitten. Daarna kwam de kruisband, die zo diep in haar zat dat het nat was. Tot slot de sleutel. Eerst de penis-gag. Chrissy was opgelucht dat de sleutel het slot opende en nog meer opgelucht toen ze het enorme ding uit haar mond kon trekken en een stortvloed van speeksel kon laten lopen. Haar euforie eindigde echter toen ze besefte dat de sleutel de slotketting aan de voorzijde van de kraag *niet* opende. Gefrustreerd begon ze naar haar kleren te zoeken. De kamer was vol met bondage-accessoires, maar geen kleren. Ze gaf het op en besloot dat vrijheid belangrijker was dan beschaamdheid. Ze pakte de ketting en besloot dat ze deze en de kraag moest dragen tot ze thuis was. Ze sprong op en rende naar de deur. Eindelijk vrijheid – of gewoon nog een dag in het leven van Chrissy Marie, FBI-agent.