De Kunst van Beperking – Bewondering van Marteling

Tijd is de vijand. Het is bijna altijd een factor als ik vastgebonden word. Wat zijn 10, 15, 20 minuten als je het uithoudt om te bewonderen, hè? Ik moet het volhouden als ik wil dat Martin van het uitzicht kan genieten. Wat ik draag, bepaalt mijn straf en mijn positie. Met een mini rok, hoge hakken en een minuscuul topje wil Martin me rechtop zien, dus zet hij me vast met gekneusde ellebogen en een ketting die van het plafond hangt om me op één plek te houden. Dat laat me alleen maar staan en ronddraaien – precies wat hij wil: de mogelijkheid om *alles* van me te zien in mijn sexy outfit. Mijn top wordt omhooggetrokken zodat mijn tieten beschikbaar zijn voor cloverklemmen, en mijn rok wordt omhooggetrokken om de ketting te laten zien die diep in mijn kut zit. Wat me uiteindelijk steeds weer breekt – zoals zo vaak – is de tijd. Zelfs als ik iets lang kan volhouden, is het *tijd* die me uiteenvalt. Soms is een langzame pijn dieper bevredigender dan een harde binding die je in minuten uitknokt.