De Kunst Van Overgave – Asiana’s Avondmaal in BDSM
ASIANA VOOR HET DINER DEEL 1
Gekleed in mijn sexy vinyl jurk, een strakke tailleband en hoge hakken, ben ik vastgebonden op de ontbijtbar in het midden van de keuken. Mijn armen zijn achter mijn rug gebogen en met touwen aan beide kanten vastgezet, terwijl mijn ene been zo is vastgebonden dat ik nauwelijks kan bewegen. Ik probeer me in verschillende posities te wringen om comfortabel te zitten, maar het lukt niet. Ik zit en wacht, terwijl mijn meester me gaat pesten om een reactie te krijgen. Hij beveelt me om in posities te komen die hij wil, en ik gehoorzaam als een goed, onderworpen slet – bang dat hij me nog verder zal martelen.
Hij loopt rond, bewondert mijn lichaam in de onontkomelijke touwen, fluistert me dingen in het oor die me even afleiden van de pijn, klopt op mijn zachte dijen, trekt aan mijn haar tot ik huil en bindt me nog strakker. Daarna bindt hij mijn nek aan mijn knie, zo ver als het kan, en laat me daar lijden tot hij denkt dat ik het verdien om wat verlichting te krijgen. Maar dit is nog niet het einde…
ASIANA VOOR HET DINER DEEL 2
Toen het spel voorbij was, realiseerde ik me niet dat mijn meester de camera nog aanhad toen hij besloot mijn emoties te manipuleren. Mijn ellebogen waren tegen elkaar geslagen, mijn nek deed pijn, mijn armen en handen rustten, maar mijn mond brandde van de 2-inch ballgag, mijn hoofd van het harentrekken, mijn make-up liep over mijn gezicht – ik wilde eruit. Toen ik tapte uit, had ik genoeg. Ik was helemaal aan mijn limiet en wilde *onmiddellijk* vrij.
Mijn meester vond het grappig om me te pesten, maar ik liet me niet meer zomaar behandelen. Hij eiste dat ik *aub* zou zeggen om losgemaakt te worden, maar ik was zo vastberaden dat ik vrij wilde komen dat ik niet in staat was om vriendelijk te vragen. Ik hoefde alleen maar ‘alsjeblieft’ te zeggen, en hij zou me losmaken – maar na een kort geschil gaf ik uiteindelijk toe. Toen ik eindelijk vrij was, voelde het losmaken van de touwen erger dan het vastgebonden zijn zelf. Uiteindelijk was ik wel los, maar ik voelde me verschrikkelijk omdat ik zo’n slechte houding had aangenomen – laat staan dat ik niet wist dat het hele incident was gefilmd! Oh shit!
