De Sensuele Strijd – Bonden in het Wild

Heet blonde journalist Whitney Morgan was bezig zich aan te kleden toen de telefoon rinkelde. Haar baas wilde haar overhalen om haar onderzoek naar de seriemoordenaar, bijgenaamd de Jager, niet alleen op te pakken. Ze eindigde haar kleding terwijl ze met hem aan de telefoon lag en hing op, trok haar stiletto laarzen aan en liep naar haar auto. Ze reed naar de locatie van de laatste misdaad en dook het bos in met haar camera op zoek naar het toneel van de misdaad. Het was veel afgezonderder dan ze dacht en realiseerde zich dat haar modevolle stiletto laarzen geen goed idee waren voor het bos. Uiteindelijk kwam ze bij het misdaadterrein en kroop onder het politielint door om een kijkje te nemen. De agenten waren vertrokken, maar ze moest nog steeds foto’s maken. Ze was zo gefocust op haar werk dat ze de Jager niet hoorde of zag toen hij dichterbij kroop uit het onderholz. Hij sprong uit het struikgewas en greep haar van achteren, drukte haar hand stevig tegen haar mond en zette een wurggreep om haar nek. Whitney worstelde, trapte en sloeg met haar armen om zich heen om los te komen, maar zijn greep was onbreekbaar. Haar wereld begon te draaien voor ze bewusteloos werd. Hij tilde haar lichaam over zijn schouder en droeg haar diep het bos in. Whitney kwam later die middag weer bij, vastgebonden en verstikt op de bosgrond. Ze trok aan de strakke touwen die haar ellebogen achter haar rug samenpersten en haar polsen vastmaakten. Ze kreunde in haar klem terwijl ze worstelde tegen de touwen, maar er was geen ontsnapping uit de touwen die haar armen achter haar rug vasthielden. Ze besloot dat ze misschien haar laarzenbeensluitjes kon losmaken. Whitney rolde op de grond en strekte zich uit om de knopen rond haar enkels te bereiken. Met haar vingers probeerde ze de knopen los te werken en slaagde erin ze te ontbinden. Whitney kwam moeizaam op haar benen en keek zich verdwaasd om, zonder idee waar ze naartoe moest lopen. Alles wat ze wist, was dat ze hier niet wilde zijn, dus rende ze het pad af met haar armen wreed achter haar rug gebonden. Ze raakte snel buiten adem en haar schouders en armen deden pijn van het langdurig streng vastgebonden zijn, en de klem hielp ook niet. Ze ging naar een boom en wreef haar gezicht tegen de stam in de hoop dat de klem los zou komen. Haar hoop steeg toen de klem zijn greep verzwakte en viel, en ze kon het oude doek uit haar mond spugen. Ze rustte even om haar adem te herwinnen en probeerde zich te oriënteren voordat ze weer het pad af liep. Renen in stiletto’s door het bos met haar armen gebonden achter haar rug was uiterst vermoeiend, en snel raakte ze weer buiten adem en begon ze te struikelen van uitputting. Ze had even rust nodig en leunde tegen een boom, maar haar lichaam zakte tegen de stam neer terwijl ze probeerde haar krachten te herstellen en uit het bos te komen en hulp te zoeken. Ze durfde niet te schreeuwen, uit angst dat de Jager in de buurt was, ze wilde haar locatie niet prijsgeven. Haar hartslag vertraagde en ze kon weer normaal ademen, maar haar benen waren nog steeds zwak en wankelend. Ze moest gewoon doorgaan, zei ze tegen zichzelf, en worstelde zich weer op de benen en struikelde verder het pad af. Maar haar geluk hield op toen de Jager haar van achter een boom aanviel. Whitney had nergens naartoe te rennen, zelfs als ze de energie had. Hij drukte zijn hand over haar mond en stopte een enorme doek in haar mond, die hij met nog meer strakke elastiek afdichtte. Hij bond een touw om haar nek en trok haar het pad terug, aan een touw als een hond. Ze probeerde te weerstaan en trok aan het touw, maar hij was te sterk en ze was uitgeput. Ze probeerde ook naar hem te trappen, maar haar weerstand was tevergeefs. Hij leidde haar terug naar zijn kamp en naar een lage tak. Het touw om haar nek werd aan de tak vastgemaakt, met haar staand, gebonden en verstikt. Later hing ze kopje onder aan een andere tak, haar armen nog steeds wreed achter haar rug gebonden. Whitney hing aan haar laarzenbeensluitjes, volkomen hulpeloos, terwijl de Jager kwam en haar borsten uit haar blouse trok. Ze wist dat hij haar nooit zou laten leven en kon alleen hopen dat hij het snel zou doen. Maar hij had duidelijk plannen voor haar, hij haalde kledingpinnen tevoorschijn en bevestigde ze aan haar blootgelegde tepels. Whitney gilde van de pijn in haar klem, waarna hij opstond en haar achterliet, kopje onder aan de tak hangend. Ze worstelde hulpeloos in paniek, zonder idee wat hij nog met haar van plan was.