Erfgename in Boeien – Een Duister Gezinsspel

De snoevende erfgename, Kleine Rode, was eindelijk ontsnapt aan haar gekke familie en genoot van haar nieuwe vrijheid in de grote stad. Ze had nieuwe vrienden gemaakt en had zich bevrijd van de saaiheid die haar familie haar oplegde. Ze stond voor de spiegel, praatte met haar nieuwe vriendin en bewonderde haar glimmende, strakke clubkleding. Haar nieuwe stiletto’s maakten haar benen zo lang en slank – ze zou nooit meer platte schoenen dragen. Haar gesprek werd onderbroken door een klop op de deur. Het moest wel kamerbediening zijn, dacht ze, want ze moest iets eten voor haar lange nacht in het clubje. Maar haar hart zakte in haar borst toen ze haar brutale oom Jim in de deuropening zag staan. Rode was vastbesloten om zich niet onder te werpen en keek hem recht in zijn walgelijke ogen aan, bevelend dat hij uit haar leven moest verdwijnen. Hij vertelde haar dat ze met hem mee moest naar huis – de familie had hem gestuurd om haar op te halen, met of zonder haar wil. Rode weigerde koppig, ze was volwassen en zou haar geld niet meer aan die familie geven. Ze wilde genieten en plezier maken, en ze liet weten dat ze zich kon verrekken. Oom Jim duwde zich gewelddadig naar binnen, sloeg de deur achter zich en gooide de vechtende Rode over zijn schouder. Ze trapte met haar stiletto’s en sloeg met haar kleine vuisten op zijn rug, maar hij gooide haar op het bed. Voordat ze kon wegrollen, greep hij haar armen en draaide ze achter haar rug. Rode schreeuwde dat hij haar meteen moest loslaten, maar hij drukte haar ellebogen samen en sloeg ze hard tegen elkaar. Hij zei dat ze geen keus had – als ze niet meeging, zou ze het hard aan moeten voelen. Rode trok aan haar armen, maar hij was te sterk. Terwijl ze zich verzette, voelde ze de eerste zip-tie om haar bovenarmen. Ze schreeuwde van pijn toen de nylonband diep in haar zachte vlees sneed, terwijl haar ellebogen achter haar rug werden gekneusd. Ze worstelde, maar oom Jim was te snel. Een tweede zip-tie knelde om haar polsen, en de pijn was ondraaglijk toen de band in haar polsbeentjes sneed. Ondanks de pijn bleef Rode snoevend en eiste ze onmiddellijke bevrijding. Maar Jim had genoeg van haar mondwerk. Hij trok haar mini-rokkie op, pakte haar panty’s en trok ze over haar slanke benen. Rode was geschokt en vernederd, maar haar woede steeg toen hij haar panty’s in haar mond stopte. Ze spuwde ze uit in een laatste poging tot weerstand, maar Jim stopte ze gewelddadig terug in haar mond en plakte er een glimmende zwarte tape overheen. Haar lacy rode panty’s zaten diep in haar mond, vastgezet achter de tape. Jim pakte nog meer zip-ties en greep haar trappende benen. Rode schreeuwde in haar knevel toen de harde band in haar enkelbeentjes sneed. Hij noemde haar een slet en wilde dat de familie haar in haar slettenkleding zou zien, dus zette hij ook haar glimmende stiletto’s vast met zip-ties. Hij bond haar armen nog strakker af met een extra zip-tie rond haar onderarmen. Toen hij naar haar borsten keek, merkte hij dat ze geen beha droeg. Dat zou niet gaan, wat zouden de familieleden denken? Hij trok haar top open en trok haar kleine tieten naar voren. Rode staarde in verstijfde schok toen hij een zip-tie om de basis van haar rechterborst wikkelde. Ze schreeuwde in pijn toen de band diep in het zachte vlees sneed, waardoor haar borst opzwol en uitpuilde. Hij bond ook haar linkerborst vast en besloot dat ze meer zip-ties nodig hadden voor een echte ‘beha’. Hij wikkelde een extra band om beide gezwollen tieten en bond ze samen. Daarna trok hij nog een zip-tie tussen haar borsten om ze nog strakker te knijpen. Rode lag hulpeloos op het bed terwijl hij haar benen buigde en nog een zip-tie van haar vastgezette stiletto’s naar haar gekneusde ellebogen trok en strak aantrok. Hij vertelde haar dat hij dit voor haar eigen best deed – de familie wilde haar veilig thuis. Hij zou naar de bar gaan tot het donker werd en ’s nachts terugkomen om haar in het geheim mee te nemen. Rode schreeuwde om hulp in haar knevel, maar haar jammerlijke kreten bleven ongehord. Ze trok aan haar boeien, maar er was geen ruimte – de zip-ties sneeden diep in haar vlees. Ze huilde van pijn en frustratie. Ze wilde niet naar huis, ze wilde vrij zijn van haar gekke familie, maar er was geen ontsnapping.