Geboeid & Keelgekneveld – Diamondly’s Wanhopige Vluchtpoging

Haar wanhopige ontsnappingspoging mislukt in de tuin van pijn. Diamondly komt bij na een chemisch geïnduceerde slaap en probeert haar pijnlijke hoofd te wrijven, maar haar armen gehoorzamen niet. Ze beseft dat ze stevig achter haar rug vastgebonden is met touw dat diep in de zachte huid van haar biceps en polsen snijdt. Haar ellebogen zijn zo strak tegen elkaar gedrukt dat ze tegen elkaar wrijven en haar onderarmen als één geheel vastzitten. Ook haar enkels zijn stevig vastgebonden, en ze voelt een grote rubberen bal tussen haar tanden, vastgezet met een leerplaat die om haar gezicht is gebonden. Ze worstelt op de bank, trekt wanhopig aan de touwen, maar haar armen zijn bijna nutteloos. Ze schuift haar knieën van de bank en probeert met haar uitgestrekte vingers de knopen los te krijgen die haar enkels bijeenhouden. Ze krabt aan de knopen, voelt een zekerheid toen ze losvallen en kan haar enkels uit de touwen wringen om op te staan. Ze kijkt zich om, weet niet waar ze is of hoe ze hier terecht is gekomen, maar ze weet dat ze moet ontsnappen voordat haar beul terugkeert. Ze ziet een deur en rent ernaartoe, maar die is op slot en vergrendeld. Ze probeert de vergrendeling te bereiken, maar die geeft niet mee. Ze ziet een andere deur en beslist dat ze geen tijd heeft om te vechten, dus rent ze ernaartoe. Gelukkig is deze deur niet op slot en ze trekt hem open. Ze gluurde de volgende kamer in en ziet niemand, dus sluipt ze door en ziet nog een deur die naar buiten leidt. Diamondly kijkt naar buiten in een grote binnenplaats en sluipt voorzichtig naar buiten. Ze weet dat ze zo ver mogelijk van het huis moet komen en neemt de weg langs de terras naar de tuin. Ze worstelt om haar voeten in haar stilettohakken op de tegels te houden, terwijl haar armen nutteloos achter haar rug hangen. Nadat ze het terras afdaalt, ziet ze een hek aan het einde van de muur. Het lijkt de enige uitweg, dus rent ze ernaartoe en worstelt met de sluiting. Het hek gaat open en ze rent erdoor. Ze ziet nog een poort aan het andere eind van de tuin en paniek slaat toe toen ze denkt dat ze bijna vrij is. Ze rent door de tuin en hoort de gemaskerde brute pas als het te laat is. Zijn sterke armen grijpen haar van achteren vast. Diamondly schreeuwt wanhopig in haar knevel. Ze was zo dichtbij, maar haar vluchtpoging mislukt. Ze worstelt met de brute, maar hij is te sterk en met haar armen nutteloos achter haar rug heeft ze geen kans. Hij sleept haar naar een overdekte pergola en duwt haar op een houten bankje. Hij haalt meer touw tevoorschijn en bindt haar enkels en knieën stevig aan elkaar. Een ander touw wordt tussen haar vastgebonden knie gespannen en over haar schouders geleid, waardoor haar ellebogen nog strakker tegen elkaar worden gedrukt. Ze huilt, smeekt en jamert door haar knevel terwijl hij haar in een klein balletje trekt met haar borst tegen haar knieën. Hij bindt de touwen strak tussen haar borst en knieën om haar in die positie te houden. Diamondly trekt aan de touwen, maar ze is volkomen hulpeloos. De brute is nog niet klaar. Hij zegt dat ze gestraft moet worden voor haar ontsnappingspoging en bindt een touw aan de bovenkant van de pergola en leidt het tussen haar vastgebonden polsen. Diamondly knort en huilt in haar knevel terwijl haar schouders wreed worden opgetrokken en verdraaid achter haar rug. Met haar borst vastgebonden aan haar knieën kan ze zich niet oprechten om de spanning op haar schouders, ellebogen en polsen te verlichten. Tot haar schrik trekt hij het bankje onder haar billen weg, waardoor haar billen zakken en haar armen en schouders nog verder worden uitgerekt. Hij laat de arme Diamondly achter in haar wrede situatie, worstelend in de pijnlijke squat-strappado. Ze probeert zich met haar benen op te duwen om de druk op haar schouders te verlichten, maar haar benen beginnen te branden, te trillen en te beven onder de spanning van het dragen van haar lichaam in de squatpositie. Ze moet haar billen weer laten zakken voordat haar benen het begeven, maar dat veroorzaakt alleen maar meer pijn in haar schouders en armen. Diamondly weet niet hoe lang ze deze marteling kan volhouden, maar ze weet dat ze haar foltering moet doorstaan tot haar ontvoerders besluiten dat ze genoeg heeft gehad.