Gebonden aan Spijt – Jamie’s Pijnlijke Balletschenen

Ik zag al dat Jamie spijt had van de wedstrijd. Ze zat zenuwachtig op de stoel, terwijl ze wist dat ze de schoenen van haar keuze mocht houden – maar alleen als ze ten minste tien minuten in een paar van *mijn* keuze kon staan. Om er zeker van te zijn dat ze niet kon schuiven, werden haar armen vastgeklemd aan een dikke houten paal. Met een ballgag in haar mond trok ik een paar kniehoge balletschenen strak aan, wat haar al protesterend deed kreunen voordat ik haar zelfs maar op de been had. Toen de paal omhoog werd getrokken en de timer draaide, hing ze tussen twee kwellen: op haar tenen staan of zich aan haar armen ophangen – beide posities lieten haar jammeren van pijn. Terwijl de tijd langzaam tikte, herinnerde ik haar aan de afspraak: minstens tien minuten zou ze daar moeten blijven… maar er was nooit een bovengrens afgesproken.