Gebonden en Geplaagd – Whitney’s Strijd in Zijde en Nylon

De hulpeloze blonde secretaresse Whitney ligt vastgebonden, gekneveld en vastgezet in het bos. Ze probeert haar ogen open te knijpen en hoort alleen het getjilp van vogels en insecten. Langzaam realiseert ze zich dat ze op de grond ligt, omringd door bomen en ondergroei. Ze probeert haar armen op te tillen om haar pijnlijke hoofd te wrijven, maar de strenge touwen geven geen gehoor. Ze voelt hoe de touwen diep in haar vlees snijden. Ze kijkt naar haar benen en ziet dat haar nylonkousen verscheurd en vol scheuren zitten, maar dat is het minste van haar problemen. Haar enkels en knieën zijn met strenge touwen aan elkaar gebonden, waardoor haar benen strak tegen elkaar gedrukt worden. Haar armen zijn achter haar rug gebonden, met touwen om haar bovenarmen en polsen die haar ellebogen wreed tegen elkaar persen. Haar dunne zijden blouse biedt nauwelijks bescherming tegen de brutale druk van de touwen. Ze probeert te schreeuwen om hulp, maar haar gil wordt gedempt door de strakke doek die diep tussen haar tanden zit en haar mondhoeken wijd uittrekt. Ze probeert zich op te richten en kijkt rond, maar hoort alleen het geluid van het bos. Ze weet dat ze deze verdomde touwen moet loskrijgen voordat haar ontvoerder terugkomt. Het laatste wat ze zich herinnert, is dat ze vroeger van werk ging en in haar auto stapte. Voor ze de motor kon starten, werd er een stinkende doek over haar mond en neus gedrukt. De chemicaliën brandden in haar ogen en longen terwijl ze probeerde te ademen. Het duurde niet lang voordat alles zwart werd, en ze wakker werd in het bos, strak gebonden en gekneveld. Whitney trekt wanhopig aan de touwen, maar ze ziet geen kans om ze los te krijgen. De touwen snijden diep in haar vlees, en ontsnapping is onmogelijk. Ze kruipt naar een boom en denkt dat ze misschien de touwen kan wrijven tegen de bast om ze los te maken, maar ze realiseert zich snel dat ze niet genoeg beweging heeft om haar armen snel genoeg te bewegen. Ze huilt en schreeuwt van frustratie in haar knevel. Haar enige hoop is nu om gebonden en gekneveld door het bos te kruipen op zoek naar hulp. Ze begint haar moeizame kruiptocht, maar elke centimeter is uitputtend. Maar ze kan niet opgeven, tot ze voetstappen hoort die door het bos komen. Ze draait zich om en ziet de nachtelijke beheerder van het kantoor die op haar afkomt. Whitney schreeuwt om hulp door haar knevel, hopend dat hij haar ziet en redt. Maar haar hoop vergaat snel wanneer hij voor haar staat, naar beneden kijkt en lacht. Hij vertelt haar dat hij haar al weken in de gaten hield en alleen op het juiste moment wachtte om haar te pakken en zijn te maken. Hij knielt neer, opent haar zijden blouse en blootlegt haar stevige tieten. Whitney jammerd en protesteert door haar knevel, terwijl hij haar tieten vastpakt en speelt. Hij zegt dat hij al lang op dit moment heeft gewacht, maar dat hij nu niet veel tijd voor haar heeft. Hij moet terug naar zijn werk en alles normaal laten lijken. Hij haalt meer touw uit zijn zak en zegt dat hij haar nog een paar dagen in het bos moet houden, tot de politie de zaak heeft opgegeven. Hij zegt dat hij haar moet voorkomen te veel te kruipen, dat hij moet weten waar hij haar kan vinden als hij de volgende ochtend terugkomt, en dat hij haar niet kan laten weglopen. Hij bindt een touw aan haar gebonden stilettohakken en loopt het touw tussen haar gebonden ellebogen door. Whitney kreunt en huilt terwijl hij het touw strak aantrekt, tot haar hakken boven haar gebonden polsen komen. De touwen tussen haar polsen en enkels worden strakker aangedraaid, waardoor Whitney in een wrede hogtie belandt. Hij staat op en kijkt naar haar hulpeloos gebonden schoonheid. Whitney ligt op haar zij terwijl ze hem wegloopt zien, achterlatend een gebonden en machteloos slachtoffer, zonder bescherming tegen de wezens van het bos. Whitney schreeuwt om hulp in haar knevel, ze kan niet geloven dat hij haar alleen achterlaat. Ze worstelt met de touwen en realiseert zich dat kruipen nu onmogelijk is. Ze kan amper nog eens omrollen. Ze strijdt en spant zich in om op haar buik te komen, maar dat is het enige wat ze kan doen. Ze is alleen en hulpeloos diep in het bos, zonder kans op ontsnapping.