Geketend en Keelgekneveld – Lucy’s Wanhopige Wedstrijd

Het duurde maar een week van haar twee weken straf voor Lucy weer aan mijn deur stond. Ze smeekte me om de sleutels, maar ik liet haar binnen – zonder ook maar een seconde na te denken. Haar tranen en smeekbedes zouden me niet zover krijgen om haar vóór tijd vrij te laten. Als alles meedogenloosheid was, dan was dit mijn kans om haar nog langer te laten lijden. Haar frustratie groeide, dus gooide ik een uitdaging op tafel: als ze de handboeien los kon krijgen – met de sleutel erin – zou ik haar riem openen. In haar wanhoop ging ze zonder aarzeling akkoord, zonder vragen te stellen. Toen ik haar in scharnierende handboeien en elleboogbeugels legde, wist ze meteen dat ze in de problemen zat. We weten allebei dat ze niet zonder hulp vrijkomt, maar slechts één van ons heeft dat geaccepteerd. Of ze nu een maand in haar riem zal moeten blijven, of ik haar een extra week zal laten afbetalen voor haar bevrijding – de kansen staan niet in haar voordeel.