Gevangen in Isolatie – Een Daling in Ongewenste Opgeslotenheid

Rachel Adams – *Ik Doe Alles Wat Je Zegt*

Rachel dacht dat thuisblijven haar eens en voor altijd zou redden van de constante gevangennemingen, het vastbinden en het gekneveld worden. Wat kon er in quarantaine *nog* gebeuren? Nou, ze vond het al snel uit—tot haar *horror*—hoe verkeerd ze zat. Bij thuiskomst stond er een vreemdeling op haar te wachten. Hij beval haar meteen om alles uit te trekken tot alleen haar slipje nog overbleef. Angstenstijf gehoorzaamde ze, zelfs toen hij haar beval om haar mond vol te stoppen met een oud, viezig slipje dat *hij* had meegebracht. Haar mond tot barsten gevuld, had ze geen keus dan haar mond met plakband af te dichten, het rond haar gezicht en over haar hoofd te wikkelen, haar kaken stevig op elkaar te persen en op de verstikkende massa in haar mond te bijten. Om nog erger te maken, dwong de vreemdeling haar een tweede viezig slipje over het knevel en plakband te leggen en ook dat goed vast te zetten! Nu de stank haar neusgaten binnenwaaide, werd ze *gedwongen* haar benen in een kikkervang te binden, een brutale, strakke kruisriem om te doen en zichzelf ook nog eens met handboeien vast te ketenen! Er was *geen* manier om aan de knopen te komen die haar stevig vasthielden of om dat misselijke knevel los te trekken. Alles wat ze kon doen was kronkelen, worstelen, door haar afgedichte mond smeken om genade—en gezien hoe de vreemdeling haar met een *sadistische blik* volgde terwijl ze in ellende worstelde, zou genade *lang* op zich laten wachten!