Jurylid’s Nachtmerrie: Ontvoering door de Jury

Ik ben net terug in mijn hotel na een uitputtende dag als jurylid in een zware strafzaak. Iedereen op de jury lijkt het op mij gemunt te hebben nu ik de enige ben die het vonnis tegenhoudt. Ik voel gewoon niet dat er genoeg bewijs is om hem te veroordelen. Het is duidelijk dat iedereen ongeduldig is en alleen maar naar huis wil. Toen ik mijn kamer binnenstap, wil ik alleen mijn hakken uittrekken en in bed kruipen, maar in plaats daarvan word ik verrast door een man die in mijn kamer verborgen zit! Hij steekt me een knevel in mijn mond en beveelt me stil te zijn en mijn handen achter mijn rug te leggen. Ik herken hem meteen! Toen hij zijn hand van mijn mond haalt om mijn polsen vast te binden, vraag ik hem wat hij hier doet, terwijl ik eraan herinner dat we buiten de rechtbank geen contact mogen hebben! En waarom bind je me vast?! Het blijkt dat iedereen het zat is om op mij te wachten en dat ze allemaal betrokken zijn bij dit plan! Ze denken misschien dat ze me kunnen intimideren om mijn mening te veranderen, maar dat gaat niet lukken! Ik blijf onbuigzaam terwijl mijn mond volgestopt wordt met een paar panty’s uit mijn tas en hij een dikke witte doek tussen mijn tanden bindt om me te laten zwijgen. Ik moet toegeven dat ik een beetje bezorgd ben, maar ik ben vastbesloten om een manier te vinden om uit deze situatie te komen zonder toe te geven. Hij bindt ook mijn enkels vast en kijkt hoe ik me verzet en machteloos mmpffh maak in de hoop dat ik mijn zin ga veranderen, maar ik weiger nog steeds toe te geven. Hij lijkt niet blij met dat. Hij bindt meer touw om mijn dijen en draait me op mijn buik om mijn ellebogen achter mijn rug vast te binden terwijl ik van pijn krimp! Dat had ik echt niet verwacht! Nu ben ik echt stevig vastgebonden en begin ik me steeds benarde te voelen terwijl ik hem smeek me los te laten, maar hij maakt duidelijk dat ik alleen vrijkom als ik mijn mening verander! Hij martelt me verder, knoopt mijn blouse open en trekt mijn beha naar beneden, knijpt in mijn borsten en bindt nog meer touw eromheen! Hij kijkt hoe ik me nog een tijdje verzet en ik voel me compleet hulpeloos en vernederd. Dan zegt hij dat het al laat is en dat hij me zo de hele nacht achterlaat om morgen terug te komen kijken of ik mijn zin heb veranderd. Dat is het moment waarop de paniek echt losbreekt! Ik had niet verwacht dat hij me echt vastgebonden en gekneveld zou achterlaten! Ik smeek hem niet zo met me te doen, maar de deur valt achter hem dicht. Ik probeer met alle macht te ontsnappen, maar in werkelijkheid voel ik me compleet hopeloos! Ik zou liever dat hij terugkomt om me nog meer te martelen dan dat ik de hele nacht alleen achterblijf in deze strakke touwen en verschrikkelijke knevel!