Lexi wordt gestraft met tape bondage

Lexi heeft altijd problemen gehad met lopen in hoge hakken – en dat is nu echt een probleem. Terwijl ik op zakenreis ben, is haar opdracht om te oefenen met haar hakken. Maar ze doet het niet. De scène begint met Lexi in alleen haar slipje en hakken, met haar handen strak achter haar rug vastgebonden. Ik pak een handvol haar terwijl ze probeert te lopen, maar het gaat nergens op naartoe – ze loopt verschrikkelijk. Mijn conclusie? Als ze niet in hakken kan lopen, dan kan ze misschien beter op haar ellebogen en knieën. Ik zet haar op haar knieën, vervolgens op haar buik. Ze begint meteen te jammeren over de strakke polsbanden. Ik verwijder ze en beveel haar aan om haar polsen achter haar rug te houden. Daarna wikkel ik haar enkels met vetwrap en tape vast aan haar dijen. Ook haar schoenen worden vastgetaped. Ik til haar op en zet haar op een stoel, waar ze op haar knieën zit. Ik stop een bot in haar mond als klem. Het zit niet te strak, maar dat is ook niet de bedoeling – het is slechts symbolisch. Later krijgt ze een veel betere klem. Vervolgens komt een halsband aan de beurt: een oude ziekenhuisankelband om haar nek, strak en oncomfortabel. Een touw wordt in haar haar gebonden voordat ik haar mooie tieten met tape vastzet. Daarna neem ik de tijd om ze te slaan – ik hou ervan om gebonden tieten te slaan, of ze nu echt of nep zijn. Ik bind meer touw om haar middel en voeg een strakke kruistape toe. Haar polsen worden helemaal vastgetaped aan haar bovenarmen. Nu begint Lexi echt te lijden – haar gejammer wordt steeds erger als er meer vetwrap en tape om haar armen wordt gewikkeld. Omdat ze niet heeft gedaan wat haar werd opgedragen, maak ik me geen zorgen over haar comfort. Nadat haar armen vastzitten, til ik haar uit de stoel en zet haar op haar ellebogen en knieën. Ik rig een riem aan haar vast, waarbij ik haar kruistape en haar verbind met een touw. Nu gaan we even buiten wandelen. Ik open de deur en we gaan naar buiten. Nogmaals: ze is een ramp. Het duurt eeuwen om maar een korte afstand af te leggen – misschien wel langzamer dan met hakken. Ze jammert en blaft als we terugdraaien en weer naar binnen gaan. Ze wil nu *écht* dat de tape van haar armen komt. Ik verwijder de klem en beveel haar om te blaffen als een hond. Ze geeft me een paar halfhartige ‘woefs’. Ik zeg dat ze harder moet blaffen als ik de bindingen van haar andere arm verwijder. Deze keer krijg ik een veel betere ‘woef’. Ik leg haar op haar rug op de grond en verwijder de banden van haar benen. Lexi is opgelucht dat de tape van haar armen is, maar ze is nog lang niet klaar. Dit is waar Deel 1 eindigt.