Ludella’s Hoge Hielen & Staalbeugel Marteling – Een BDSM Verhaal

De verwende erfgename Ludella wordt wakker met ijzeren beugels om haar polsen en ellebogen. Ze had haar stiefvaders lijfwachten eerder die avond ontweken en dacht eindelijk vrij te zijn van hun overdreven toezicht. Maar haar lijfwachten waren er niet voor niets, zoals ze al snel zou ontdekken. In het clubje had niemand op haar gelet, en iemand had haar drankje versterkt met iets dat haar duizelig maakte. Nu werd ze door een onbekende naar zijn appartement gesleept, lachend en giechelend zonder te beseffen wat haar te wachten stond. Hij duwde haar op de bank en haalde staalbeugels tevoorschijn. Ludella giechelde toen de manchetten om haar ellebogen werden vastgemaakt, denkend dat het maar een gekke game was. Al snel werden haar ellebogen stevig achter haar rug vastgezet en werden haar slanke polsen met handboeien vastgeketend. Hij drukte haar op haar buik op de bank en trok haar benen omhoog om ook daar beugels om te doen. De ketting tussen haar enkelboeien werd omhooggetrokken en met een slot vastgemaakt aan haar elleboogbeugels, waardoor ze volledig vastzat in de zogenaamde ‘hogtie’-positie, nog steeds niet beseffend wat er gebeurde. Ze trok aan de beugels en voelde zich plotseling duizelig en zwak. Ze sloot haar ogen en zakte uit, nog steeds vastgebonden op de bank. Later wakker, nog steeds vastgeketend, maar zonder enig herinnering aan hoe ze hier terecht was gekomen of wie dit had gedaan. Ze trok aan haar armen en voelde hoe het ijzer diep in haar vlees snijdde. Ze begreep niet wat er gebeurde, maar worstelde hulpeloos op de bank. Plotseling zag ze een gemaskerde man boven zich staan en eiste te weten wat er gebeurde en waarom ze vastzat. De man haalde een grote rode ballengag tevoorschijn en Ludella’s ogen werden groot toen ze om vrijlating smeekte. Hij trok haar hoofd naar achteren terwijl ze protesteerde tegen de ruwe behandeling, en stopte de bal tussen haar tanden. Haar ogen werden wijd open van paniek toen hij de gag strak vastmaakte. Hij vertelde haar dat ze binnenkort een telefoontje zou gaan plegen naar haar rijke stiefvader en dat ze om geld zou moeten smeken. Hij liet haar alleen achter, nog steeds vastgebonden en met de bal in haar mond, worstelend op de bank. Ludella worstelde om een manier te vinden om de beugels los te krijgen, maar besefte dat er geen kans was. Ze moest hulp zoeken. Ze probeerde haar benen over de rand van de bank te zwingen om op de grond te komen, maar verloor haar evenwicht en rolde eraf. Niet zoals ze had gepland, maar slechts lichtjes blauw, rolde ze op haar rug en probeerde op handen en voeten naar een deur of raam te kruipen om aandacht te trekken. Maar het was een pijnlijke, langzame kruiptocht, en de beugels sneden diep in haar vlees bij elke beweging. Ze beet hard op de ballengag om de pijn te doorstaan. Ze kwam halverwege de kamer toen haar geluk op was en de gemaskerde man weer boven haar stond. Hij lachte om haar jammerlijke ontsnappingspoging en tilde haar op haar knieën. Hij beval haar op handen en knieën terug te kruipen naar de bank. De beugels sneden nu brutaler in haar vlees en haar ellebogen waren wrijfplekkerig van de ijzeren banden. Ze huilde en jammerde terwijl ze probeerde te gehoorzamen, maar elke beweging bracht ondraaglijke pijn met zich mee. Uiteindelijk gaf ze op en lag huilend op haar knieën, niet in staat om ook maar één centimeter verder te kruipen. De man had medelijden met haar en legde haar op de grond voor zijn voeten. Hij zat op de bank en keek neer op zijn gevangene. Het zou jammer zijn om haar weer vrij te laten, misschien zou hij het telefoontje naar de stiefvader nog een dag of twee uitstellen. Ze ging immers nergens heen.