Rachels Martelende Nachtmerrie – Folter door Gevangenis en Verwurging
Rachels meervoudige keelstrop-nachtmerrie begon als een nachtelijke horror. Stram vastgebonden aan een stoel, haar mond volgestopt met een afschuwelijke splitsklem die ervoor zorgde dat niets kon ontsnappen, kreunde Rachel en worstelde ze hevig. Maar haar schreeuwen waren zinloos – niemand zou haar horen, niemand zou haar redden. De waanzinnige die haar huis was binnengedrongen, had maar één doel: haar laten lijden. En zijn gekozen wapens zouden haar voorgoed zwijgen laten. Nogmaals en nogmaals stopte hij haar mond vol – eerst met een reusachtige rode ballengag die haar kaken deed kraken, daarna met een dik kussenklem die haar ademloos maakte. Tussen elke nieuwe gag observeerde hij haar worstelen, kreunen en verstikte smeekbedes die niemand zou horen. Daarna kwam een tapegag die haar mond als in steen vastzette, gevolgd door een splitsklem van microschuim en elektriciteitsplakband! Haar ogen tranen van de druk, haar gezicht vervormd tot een afgrijselijke grimas. De enige ‘verlossing’ kwam in de korte seconden dat hij de oude gag verwijderde om plaats te maken voor een nog gruwelijkere. Uiteindelijk stopte hij haar pijnlijke mond opnieuw en wikkelde hij haar hele hoofd strak in verband en plakband. Rachels hoop vervaagde – haar gefluisterde schreeuwen klonken zo zwak, alsof ze zelf nauwelijks iets hoorde boven het bonken van haar eigen hartslag in haar oren. Maar het ergste kwam nog. Hij stopte twee schuimpluggen in haar neusgaten, met minuscule gaatjes die haar slechts een hapje lucht gaven. Ze kreunde zacht, haar zware ademhaling vulde de kamer. Wanneer zou deze nachtmerrie ophouden?
