Rachels Visslijn Mumie Nachtmerrie in de Handen van de Wreedaardse Baas

Rachels Visslijn Mumie Nachtmerrie

Rachel dacht dat de situatie hopeloos was. Ja, ze had een belangrijke crimineel tegen zich in het harnas, maar ze geloofde nooit dat ze daadwerkelijk iets zou overkomen. Nu, midden in de nacht uit haar huis weggehaald en naar een verlaten pakhuis gebracht, begon ze eindelijk te beseffen hoe diep ze in de problemen zat. Toen de vrouwelijke handlanger haar naakt trok, een enorme ballengag in haar mond duwde en haar haar greep om haar naar voren te trekken, wist ze dat er iets *erg* slechts op komst was. De baas zei geen woord. Hij begon gewoon om de hulpeloze vrouw heen te wikkelen in wat lijken op tientallen lagen strakke plasticfolie. Al snel begon de hitte van het gebouw de folie te laten krimpen, waardoor ademen moeilijk werd. Lagen en lagen om haar lichaam heen, tot er niets meer vrij was dan haar blote voeten en hoofd. Nu volkomen hulpeloos, vroeg ze zich af wat er als volgende zou komen, maar ze kon zich niet eens voorstellen wat er zou gebeuren, niet eens in de duisterste hoeken van haar gedachten. Ze werd met kilometers visslijn aan een staand houten frame vastgebonden! Elk gevecht bracht nieuwe pijn met zich mee, terwijl de dunne, scheerraspige draden wreed in haar vlees sneden! Ze huilde en wriemelde, zonder andere keus, terwijl ze probeerde haar balans te behouden, terwijl de plasticfolie elke minuut verder krimpte. De plasticfolie-gag beet in de hoeken van haar mond. Het hield haar niet stil, maar de baas gaf er niets om. Hij wist dat de locatie verlaten was en haar kreten en smeekbedes nooit gehoord zouden worden. Met wijd opengesperde ogen zocht ze naar een ontsnappingsmogelijkheid, maar ook de visslijn werd strakker! Kon ze ontsnappen voordat ze in stukken werd gesneden? En als dat niet lukte, kon ze de marteling overleven tot ze besloten dat ze genoeg had betaald voor haar zonden? Rachel wist niet dat die rekening *nooit* volledig zou worden afbetaald!