Reagans Gevecht – De Macht van de Handboeien

Hij heeft de volle blonde schoonheid handboeien om en machteloos vastgebonden in zijn kelder. Reagan snikt en huilt achter haar strakke mondkap terwijl ze opnieuw probeert te ontsnappen uit de ijzeren boeien rond haar polsen en enkels. Ze heeft geen idee hoe lang het al geleden is dat hij haar met haar handen boven haar hoofd vastboeide aan de paal. Ze weet niet of het dag of nacht is, met slechts een enkele naakte lamp die sinds zijn vertrek brandt. Ze probeert zo comfortabel mogelijk te zitten, tenminste die sadist heeft haar een oude vloerkleed laten liggen. Hoe lang kan hij haar zo zonder eten of water vasthouden? Uiteindelijk hoort ze voetstappen de trap afkomen. Ze kijkt hoopvol op, denkend dat ze nu eindelijk bevrijd wordt uit de strakke boeien en misschien wat eten, water en een toiletbezoek krijgt. Ze kijkt met smeekende ogen naar haar kapper in de hoed die haar via de mondkap smeekt om haar vrij te laten. Hij bukt zich om de handboeien van haar enkels los te maken en bevrijdt een van haar polsen. Hij trekt haar overeind. Reagan bedankt hem via haar mondkap, denkend dat hij haar misschien echt gaat laten gaan. Maar dan trekt hij haar handen achter haar rug en boeit ze opnieuw vast. Reagan kijkt hem ontzet aan terwijl hij haar beveelt haar slipje uit te trekken. De mooie Reagan wil hem niet boos maken, wie weet wat hij met haar zal doen. Ze trekt haar rok omhoog en trekt haar slipje langs haar lange benen naar beneden. Hij zegt haar om het slipje aan hem te geven en hij neemt het van haar over. Daarna stopt hij het slipje in haar mond boven de strakke mondkap. Hij pakt een rol glimmend zwart plakband en begint het strak om haar hoofd te wikkelen, haar slipje diep in haar mond te stoppen. De eerste mondkap was al erg, maar nu met haar bevuilde slipje erin en het strakke plakband om haar hoofd kan ze amper een geluid maken. Hij duwt haar op haar knieën op het kleed, met haar rug tegen de paal. Hij pakt de handboeien die om haar enkels zaten en boeit haar enkels achter de paal vast. Hij zegt dat hij een paar uur weg moet en niet het risico kan nemen dat ze de boeien losmaakt of haar mondkap verwijderd en om hulp gaat schreeuwen. Hij belooft terug te komen met enkele vrienden, dan zal het echte feest beginnen. Hij klopt op haar nu naakte billen en trekt een van haar grote tieten uit haar strakke zijden jurk en knijpt ze. Hij pakt een andere set handboeien en sluit ze rond haar armen achter de paal. Arme Reagan is nu totaal hulpeloos, ze kan amper bewegen met haar polsen vastgebonden achter haar rug aan de ene kant van de paal en haar armen achter elkaar vastgeboeid aan de andere kant. Hij kijkt naar zijn hulpeloze gevangene en trekt haar andere grote borst uit de jurk en zegt dat het hem motiveert om snel met zijn boodschappen te zijn, zodat de spelletjes kunnen beginnen. Reagan snikt en huilt achter haar mondkap terwijl hij de trap weer opgaat, haar totaal hulpeloos achterlatend op haar knieën met haar kut en tieten bloot. Arme Reagan haat het idee dat hij terugkomt, maar ze haat ook hoe hij haar pijnlijk vastgebonden en hulpeloos heeft achtergelaten.