Verdwaalde Zaken – Oppas Raven’s Onverwachte Klem

Tante Raven zit op de bank en praat met haar vriendin, klaagend over het missen van het grote jachtfeest dit weekend. Haar zus is het hele weekend weg op zaken en kon niemand vinden om haar vier brutaal gedragende dochters in de gaten te houden. Dus is Tante Raven de redder in nood – en nu zit ze vast met oppassen voor het hele weekend. Om het erger te maken, zijn de meiden super sletachtig omdat ze gestraft zijn en niet naar het feest mogen waar hun vriendin is. Raven moet het hele weekend uitstaan met deze drie puberige sletten die niet luisteren en herhaaldelijk moeten worden gezegd wat ze moeten doen. Ze vroeg hen al een half uur geleden om een fles water te brengen, maar dat is nog steeds niet gebeurd. Ze hoort de meiden weer giechelen en roept hen toe om haar water te brengen. Raven eindigt haar telefoongesprek als de meiden met het water binnenkomen. Ze pakt het water geïrriteerd en stuurt ze terug naar hun kamers. De meiden vertrekken giechelend en lachend, Raven weet dat ze weer iets uitspooken. Ze besluit hen te controleren, maar voelt zich plotseling duizelig en licht in haar hoofd. De kamer begint te draaien en haar benen worden zwak en wankelend. Ze probeert het af te schudden, maar de kamer draait sneller en ze begint te struikelen. Raven draait zich om naar de bank om te gaan zitten en haar hoofd te helderen, maar ze raakt het niet en valt bewusteloos neer op de vloer naast de bank. Later komt ze weer bij, kreunend en probeert ze haar hoofd te helderen. Ze probeert haar handen te bewegen om haar pijnlijke hoofd te wrijven, maar ze reageren niet. Ze zijn vastgebonden achter haar rug. Raven opent haar ogen en ziet dat de zon ondergaat; ze realiseert zich dat ze al een paar uur weg was. Ze probeert zich weer te bewegen, maar haar armen zijn vastgebonden achter haar rug. Ze voelt de strakke touwen die diep in haar zachte huid snijden rond haar bovenarmen, polsen en enkels. Haar ellebogen wrijven tegen elkaar, vastgeklemd in de wreed strakke touwen. Ze roept de meiden om hulp, maar hoort alleen hun giechelen en lachen vanuit hun kamers. Raven beseft dat die brutaal gedragende sletjes haar water hebben verpest en haar vastgebonden hebben toen ze bewusteloos was. Ze worstelt op de bank en roept de meiden, eist dat ze haar onmiddellijk losbinden. Maar haar roepen en dreigen worden beantwoord met meer giechelen en lachen. Raven rolt van de bank op de vloer, reikend met haar gebonden handen naar de knopen die haar enkels samenbinden. Maar haar gevoelloze vingers voelen nauwelijks de knopen; gefrustreerd en steeds bozer rolt ze rond. Dan ziet ze haar telefoon op de bijzettafel en probeert ze ernaartoe te kruipen. Maar als ze bij de tafel komt, realiseert ze zich dat de telefoon buiten haar bereik is. Ze hoort de meiden binnenkomen en kijkt op met de eis dat ze haar nu losbinden. Maar ze giechelen en lachen terwijl ze een paar van hun moeders bezoedelde slipjes voor haar neus zwaaien. Raven beseft dat ze haar met de bezoedelde slipjes willen gagen en dat ze er niets aan kan doen. Ze proeft de zoete zoute smaak van de uitstrijk van haar zus’ kut die op de slipjes droogde, terwijl die nu diep in haar mond gestopt en stevig met rode tape afgesloten wordt. De meiden binden ook een touw rond haar kleine taille en trekken het tussen haar benen door, diep in haar slipjes. Raven voelt het kleine touw dat haar kut in twee snijdt als het tussen haar benen wordt getrokken, dan omhoog tussen haar gebonden, ineengedrukte ellebogen en weer terug naar haar gebonden stiletto-hielen. Het touw wordt strak vastgebonden aan haar gebonden polsen, zo strak dat haar stiletto-hielen bijna haar handen raken. Raven is volkomen hulpeloos als ze zich in de wreed strakke hogtie op de vloer rolt. Hoe harder ze zich verzet, dieper snijdt het kruistouw in haar kut. Raven schreeuwt en huilt in haar gag om hulp, maar haar kreten worden alleen beantwoord met meer giechelen en lachen van de meiden. Raven kijkt op en ziet hen allemaal met hun feestzakken en rugzakken; ze vertellen haar dat ze het hele weekend bij vrienden gaan doorbrengen en dat ze er niets aan kan doen. Raven schreeuwt in haar gag terwijl de deur met een klap dichtgaat, achterlatend een hulpeloze, alleen gelaten Tante Raven voor het hele weekend. Ze weet dat de meiden gelijk hebben: er is niets dat ze kan doen om te voorkomen dat ze het hele weekend vastgebonden, gegagd en hulpeloos moet doorbrengen. Raven trekt wanhopig aan de touwen, maar er is geen kans op ontsnapping, niet eens een knoop binnen bereik van haar vingers. Ze huilt en jamert in wanhoop, wetend dat ze het hele weekend vastgebonden, gegagd, alleen en hulpeloos moet doorbrengen.